antonymobile

Όπερα

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΟΝΥ

Χαράλαμπος Γωγιός • Έξι δωρεάν προβολές

122'

Από έως

Περιγραφή

Πρώτη παρουσίαση / Ανάθεση της Εναλλακτικής Σκηνής της ΕΛΣ

Έξι δωρεάν προβολές στις 23, 30 Μαΐου & 6, 13, 20, 27 Ιουνίου 2021

Έναρξη προβολής: 21.00*
* Μετά την έναρξη της προβολής η παράσταση παραμένει διαθέσιμη για 24 ώρες


Το νέο έργο του Χαράλαμπου Γωγιού Ο θάνατος του Άντονυ, μια εξωφρενική και ρηξικέλευθη όπερα του παραλόγου, καταφθάνει στην GNO TV για έξι δωρεάν προβολές, τις Κυριακές 23, 30 Μαΐου και 6, 13, 20, 27 Ιουνίου 2021 στις 21.00. Η παράσταση, σε λιμπρέτο των Γιάννη Φίλια και Χαράλαμπου Γωγιού βασισμένο στην ανάμνηση της τηλεοπτικής σειράς Κάντυ Κάντυ και στα γραπτά του Σλάβοϊ Ζίζεκ, φέρει την υπογραφή του αναγνωρισμένου σκηνοθέτη Δημήτρη Καραντζά στην πρώτη του συνεργασία με την Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ. 

Ο θάνατος του Άντονυ είναι μια ερεθιστική σύγχρονη όπερα αφιερωμένη σε όλα τα αγόρια που ντρέπονταν να πουν πως έκλαιγαν με την Κάντυ Κάντυ: μια αλλόκοτη «δαιμόνια μηχανή» ψυχαναλυτικής έμπνευσης, στην οποία η κληρονομιά της πολυαγαπημένης ιαπωνικής τηλεοπτικής σειράς κινουμένων σχεδίων συναντιέται προκλητικά με τη σκέψη του διαβόητου Σλοβένου φιλοσόφου Σλάβοϊ Ζίζεκ, με αφετηρία την ανάμνηση της πτώσης που τραυμάτισε μια ολόκληρη γενιά.

Συμπαραγωγή με την εταιρεία μουσικού θεάτρου «Οι όπερες των ζητιάνων».

Η παραγωγή και η δημιουργία της GNO TV υλοποιούνται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) [www.SNF.org] για την ενίσχυση της καλλιτεχνικής εξωστρέφειας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Η παράσταση βιντεοσκοπήθηκε στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ στις 3 & 5 Μαρτίου 2021. Υπάρχουν διαθέσιμοι ελληνικοί και αγγλικοί υπότιτλοι.


— Αλήθεια, πώς κοιμήθηκες;
— Καλά. Είδα πως ήμουν ο Βαν Γκογκ.
— Εγώ μάτι δεν έκλεισα. Σκεφτόμουνα τον Άντονυ.

Δυο άνδρες, εγκλωβισμένοι σε ένα ξέφωτο βγαλμένο από τον Δάντη ή τον Χάιντεγκερ, παραδίνονται αυτάρεσκα στις ηδονές του λόγου και έρχονται αντιμέτωποι με το τραύμα, τη φαντασίωση, την ενόρμηση του θανάτου, τον ψυχαναγκασμό της επανάληψης, τον φόβο της γυναίκας και τον πανταχού παρόντα ναρκισσισμό, με ενδιάμεσους σταθμούς τις επιστολές του Αποστόλου Παύλου, τα σεμινάρια του Ζακ Λακάν, τους «άγριους χορούς» της Ρουσλάνας και τα σουξέ της Ελένης Δήμου. Ο λόγος τους, εμμονικός και ακατάσχετος, διατρέχεται από επίμονα ερωτήματα: Η Γυναίκα υπάρχει ή δεν υπάρχει; Γιατί η αλεπού στα ελληνικά γράφεται με μικρό το αρχικό γράμμα, ενώ στα γερμανικά με κεφαλαίο; Μα προπαντός: Γιατί κλάψαμε τόσο πολύ στο τέλος εκείνου του μοιραίου, εικοστού τετάρτου επεισοδίου στα μέσα της δεκαετίας του ’80, όταν ο Άντονυ Μπράουν, ο ξανθός αγαπημένος της Κάντυ, έπεσε από το άλογο;

Ο θάνατος του Άντονυ, «εννοιολογική όπερα δωματίου» στην παράδοση της βερντικής «όπερας προθέσεων» (και, ταυτόχρονα, λοξή σάτιρα της κάλπικης μόδας του νεομπαρόκ) επιχειρεί να δώσει φωνή στις ανασφάλειες και το άγχος μιας γενιάς μεγαλωμένης με VHS, Δυναστεία και Τσερνόμπιλ μπροστά στο φάσμα μιας αιωνίως επαπειλούμενης (οικονομικής, οικολογικής, γεωπολιτικής, υγειονομικής…) καταστροφής που στοιχειώνει τα όνειρά μας – ως το αναπόφευκτο, αυτοκαταστροφικό φινάλε: «Όλοι μας έχουμε οραματιστεί την κηδεία μας».

Ο διακεκριμένος συνθέτης και αρχιμουσικός Χαράλαμπος Γωγιός υπογράφει ένα έργο εξαιρετικά προσωπικό. Ο ίδιος σημειώνει: «Ο Γιάννης Φίλιας κι εγώ συλλάβαμε τον Άντονυ κατά τη διάρκεια της μεταύγειας του Γιούρο, των Ολυμπιακών και της Γιουροβίζιον του 2004-2005, όταν οι μεζονέτες υψώνονταν και η κοινή γνώμη συνέκλινε στην άποψη πως η χώρα βρισκόταν στον κολοφώνα της δόξας της και το μέλλον προδιαγραφόταν λαμπρό. Ήμασταν τότε δυο νέοι άνδρες που μοιραζόμασταν, εκτός από την οπερατική παιδεία, την ίδια ευαισθησία απέναντι στο ανησυχαστικό υπόστρωμα της εποχής. Κι ένα βράδυ αποφασίσαμε να φορτώσουμε δημιουργικά την ανησυχία μας στις πλάτες ενός από τα ζωγραφιστά ινδάλματα της παιδικής μας ηλικίας, επιστρέφοντας δημιουργικά στο τραύμα που σημάδεψε τη γενιά μας είκοσι χρόνια νωρίτερα… Στα μισά της δεκαετίας του ’80, μια ιαπωνική τηλεοπτική σαπουνόπερα κινουμένων σχεδίων με τον τίτλο Κάντυ Κάντυ προσέφερε στη γενιά των σημερινών σαραντάρηδων ένα αλησμόνητο συμβάν. Στο τέλος του εικοστού τετάρτου επεισοδίου, ο ξανθός αγαπημένος της ηρωίδας έπεσε από το άλογό του στη διάρκεια του κυνηγιού της αλεπούς και σκοτώθηκε ακαριαία, βυθίζοντας την πρωταγωνίστρια στην απόγνωση κι εμάς, τους νεαρούς προνομιούχους τηλεθεατές, στην απορία: Όντως η ζωή μπορεί να είναι τόσο σκληρή, τόσο άδικη; Να χτυπά τόσο αιφνιδιαστικά; Όντως δεν υπάρχει καμιά ασφάλεια σε όσα αγαπάμε; Το τραύμα του θανάτου του Άντονυ και του σπαρακτικού θρήνου της Κάντυ πάνω από το πεσμένο σώμα του στοίχειωσε το φαντασιακό της γενιάς μας, και συχνά αναφέρεται ακόμη στις συζητήσεις μας ως το προγονικό συμβάν για τις όποιες μας ψυχικές πληγές ή ανασφάλειες».


Η παράσταση «Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΟΝΥ» ανήκει στην ενότητα του προγραμματισμού της Εναλλακτικής Σκηνής ΕΛΣ με τον τίτλο «ΗΜΕΡΕΣ ΜΟΥΣΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ» που εντάσσεται στην Πράξη «ΦΕΣΤΙΒΑΛΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΣΚΗΝΗΣ ΤΗΣ ΕΛΣ» (MIS 5004053) με κωδικό 2017ΕΠΑ08510107 (Άξονας 06 του Ε.Π. «ΑΤΤΙΚΗ») και συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης (ΕΤΠΑ) και από Εθνικούς Πόρους.


Trailer

Με μια ματιά – Σύνοψη

Ο Σέργιος και ο Παύλος, δυο άνδρες μεγαλωμένοι τη δεκαετία του ’80, βρίσκονται στο ξέφωτο ενός δάσους στη διάρκεια του κυνηγιού της αλεπούς, κρατώντας τα τουφέκια τους. Έχουν αποκοπεί από τους συντρόφους τους. Κυνηγετικά κόρνα ακούγονται περιστασιακά στην απόσταση. Είναι ξεκάθαρο πως οι άνδρες ποντάρουν πολλά στην έκβαση του κυνηγιού, ωστόσο περνούν τον περισσότερο χρόνο τους κάνοντας κουβέντα. Ο Σέργιος γράφει ένα έργο στο οποίο ο Παύλος φιλοδοξεί να πρωταγωνιστήσει. Ο τίτλος του έργου είναι Ο θάνατος του Άντονυ και αφηγείται την ιστορία της μοιραίας πτώσης του Άντονυ από το άλογο, επίσης στη διάρκεια ενός κυνηγιού της αλεπούς. Οι δυο άνδρες ανυπομονούν να πιάσουν την αλεπού, η οποία παίρνει ολοένα και πιο φανταστικές μορφές στον νου τους. Αναφέρονται σε αυτή ως «Η Κόκκινη» και φαντασιώνονται πλουσιοπάροχα ανταλλάγματα για τη λεία τους: μπότες από δέρμα αλεπούς, ένα ταξίδι στην Ουκρανία, συμμετοχή σε αποκλειστικές λέσχες…

Η κουβέντα για την «Κόκκινη» οδηγεί γρήγορα σε συζήτηση γύρω από στερεοτυπικά ζητήματα της λακανικής ψυχανάλυσης, όπως η ανυπαρξία της Γυναίκας και το «αντικείμενο μικρό α»: όπως επισημαίνουν οι άνδρες, η λέξη «αλεπού» γράφεται με μικρό άλφα, σε αντίθεση με τη λέξη «Γυναίκα» ή τη γερμανική μετάφραση της αλεπούς (Fuchs). Αργότερα κάνουν πικ νικ, αποκοιμιούνται και συνεχίζουν την κουβέντα.

Προοδευτικά, σε μια σειρά από αιφνίδιες παραπραξίες, οι δυο άνδρες αρχίζουν να πυροβολούν και να πληγώνουν ο ένας τον άλλο. Οι ακούσιες και τραυματικές τους πράξεις ωθούν σε μια συζήτηση της έννοιας της αμαρτίας σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο («αυτό που δεν θέλω να κάνω, αυτό κάνω», «ὃ οὐ θέλω τοῦτο ποιῶ»). Παράλληλα, οι ματωμένες πληγές τους τους υποβάλλουν την ιδέα πως η Κόκκινη δεν βρίσκεται στον έξω κόσμο, αλλά μέσα στους ίδιους· επομένως, οι πυροβολισμοί οδηγούν με σιγουριά στον σκοπό τους, δηλαδή να εξωτερικεύσουν την αλεπού / Γυναίκα που «κρύβεται μέσα τους».

Εντέλει η συζήτηση φθάνει στην τραυματική διάσταση της πτώσης και του θανάτου του Άντονυ για τους άνδρες της γενιάς τους, τραύμα που η τεχνολογία τούς επέτρεψε να ξαναβιώνουν σε ένα συνεχή κύκλο απόλαυσης, βλέποντας και ξαναβλέποντας τη σκηνή στο βίντεο ως παιδιά τη δεκαετία του ’80. Συνειδητοποιούν τώρα ότι πάντοτε ήθελαν τον Άντονυ νεκρό, ταυτιζόμενοι μαζί του σε ένα ατέρμονο γαϊτανάκι θανατολαγνείας. Η συνειδητοποίηση αυτή τους οδηγεί σε μια μανιασμένη, οργασμική αναπαράσταση της «πρωταρχικής σκηνής» από την Κάντυ Κάντυ· καβαλούν τα τουφέκια τους σαν να ήταν άλογα και υποδύονται εναλλάξ την Κάντυ και τον Άντονυ, ουρλιάζοντας με πεποιημένη φρίκη και πέφτοντας από τα φανταστικά τους υποζύγια…

Συντελεστές – Διανομή

Μουσική Χαράλαμπος Γωγιός
Λιμπρέτο Γιάννης Φίλιας, Χαράλαμπος Γωγιός (βασισμένο στην ανάμνηση της τηλεοπτικής σειράς Κάντυ Κάντυ και στα γραπτά του Σλάβοϊ Ζίζεκ)

Μουσική διεύθυνση Χαράλαμπος Γωγιός
Σκηνοθεσία Δημήτρης Καραντζάς
Σκηνικό Άρτεμις Φλέσσα
Κοστούμια Ιωάννα Τσάμη
Φωτισμοί Αλέκος Αναστασίου
Προγραμματισμός ηλεκτρονικών Πάνος Ηλιόπουλος

Μουσική προετοιμασία Χρήστος Σακελλαρίδης, Νίκος Βασιλείου
Βοηθός σκηνοθέτη Μάνος Πετράκης
Βοηθός ενδυματολόγου Ιφιγένεια Νταουντάκη

Παύλος Γιώργος Ιατρού
Σέργιος Βασίλης Καβάγιας
Η Κόκκινη Μαρισία Παπαλεξίου

Αλέξανδρος Δρυμωνίτης (ηλεκτρική κιθάρα)
Ιάσων Μαρμαράς (τσέμπαλο)
Διονύσης Βερβιτσιώτης (βιολί I)
Βανέσσα Αθανασίου (βιολί II)
Ελευθερία Τόγια (βιόλα)
Άγγελος Λιακάκης (βιολοντσέλο)
Γιώργος Αρνής (κοντραμπάσο)

Κώστας Σίσκος, Άγγελος Σιωράς (φυσικά κόρνα – προηχογραφημένα)
Σπύρος Αρκούδης, Σοφία Σιωρά (φυσικές τρομπέτες – προηχογραφημένες)
Θοδωρής Βαζάκας (κρουστά – προηχογραφημένα)

Βιντεοσκόπηση, τηλεσκηνοθεσία, μοντάζ Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης
Μετάφραση υποτίτλων στα αγγλικά Ελένη Γρηγορέα

Σκηνοθετικό σημείωμα

Η προσκόλληση δύο αγοριών στη δεκαετία του ’80, στην Κάντυ Κάντυ και στην πτώση του Άντονυ – του ξανθού νεαρού αγαπημένου που πέθανε άδοξα πέφτοντας από το άλογο. Η πτώση του τους καθόρισε για πάντα. Σ’ έναν ολάνθιστο artificial κήπο, την ώρα του κυνηγιού, οι δύο φίλοι συγγράφουν ένα έργο γι’ αυτή την πτώση, έρχονται αντιμέτωποι με το κυνήγι της αλεπούς, το κυνήγι της έμπνευσης, το κυνήγι της Γυναίκας (με κεφαλαίο), το κυνήγι των ιδεών. Ένα ταξίδι στη σεξουαλικότητα, στο παρελθόν που καθορίζει το παρόν, στη γυναίκα που είναι μέσα μας και στην άρνηση της ενηλικίωσης. Το ξέφωτο ως τοπίο ελευθερίας όπου οι δύο φίλοι θα έρθουν σε επαφή με το υπαρξιακό κενό, τη βαθιά αγάπη τους, τον μεταξύ τους ερωτισμό και μια αθωότητα που θέλουν να διατηρήσουν πάση θυσία ζωντανή. Εν μέσω πυροβολισμών, καλπασμών, μεταμορφώσεων και πικ νικ στα λουλούδια.

— Δημήτρης Καραντζάς

Φωτογραφίες & βίντεο

Φωτογραφίες

Πάγιος χορηγός

Χορηγός αερομεταφορών

Creative partner

Technology partner

Supporter

Χορηγοί φιλοξενίας

Χορηγοί επικοινωνίας

Σας προτείνουμε

leuko-rodo-featured-853-423

Όπερα

ΛΕΥΚΟ ΡΟΔΟ

Ούντο Τσίμμερμαν

to-likofws-twn-feat-mobile-752-384

Όπερα

ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΩΝ ΧΡΕΩΝ

Χαράλαμπος Γωγιός / Δημήτρης Δημόπουλος / Αλέξανδρος Ευκλείδης | Βασισμένο στο ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ του Ρίχαρντ Βάγκνερ

liver_3

Μουσικό θέατρο

ΗΠΑΡ

Ευθύμης Φιλίππου / Αγγελική Παπούλια / Χρήστος Πασσαλής / Ictus